Bahia Solana

26 januari zeilen we verder richting Solana, voor ons de uitklaarhaven van Colombia. Ik schrijf zeilen, maar we varen de laatse tijd ook veel op de motor want de wind in deze hoek is matig en ook niet vaak meer uit het zuiden. Het is voor het eerst dat Tyne een kleinere plaats op het vaste land bezoekt buiten Tumaco dan, en het is confronterend. Mensen hier hebben het moeilijk, maar steeds weer aardig. We zien hier ook indianen uit de binnenlanden rondlopen waarbij de vrouwen het onderste deel van het gezicht vol zijn getatoueerd, ik wil ze niet fotograferen. Eens per week komt een schip uit Buenoventura hier voedsel en andere benodigheden lossen aan een wrak piertje, waar het een drukte van belang is omdat alles met de hand moet gebeuren. We kopen wat vissen van Diego, die gelijk de volgende dag met zijn voltallige gezin op bezoek komt. We krijgen wat ankertips richting Panama van een amerikaanse pizzabakker en vertrekken na een paar dagen met een goed gevoel over de kust van Colombia richting Perlas eilanden voor de kust van Panama.

Richting Ensenada Utria

Het loopt tegen het einde van januari en we besluiten via een korte stop naar Ensenada Utria te varen, wederom een Nationaal Park van Colombia. De stop willen we maken achter een klein eilandje noordelijk van Buenaventura, ook een stad waar je volgens de Armada niet moet komen!                                          Bij het eiland aangekomen ,Isla La Palma, blijkt er veel zwel en heel veel stroom te staan waardoor we ankeren niet zien zitten.(of niet zien liggen?) We varen tegen stroom door naar de Armadabasis Punto Alto, waar enige gewapende mariniers ons tegemoet komen. Ze willen ons hier niet hebben en moeten omdraaien. Kort vertel ik hun dat Capitano Andres Garcia uit Tumaco ons verteld heeft hier veilig te kunnen ankeren, wat ze natuurlijk niet geloven. Ze verdwijnen richting wal maar na 10 minuten zijn ze weer terug en worden vervolgens hartelijk welkom geheten en worden  naar een voortreffelijke ankerplaats vlak bij oorlogschepen geleid! In dit soort landen is een vriendje erg makkelijk. De volgende ochtend vliegen we met 5 mijl stroom mee weer langs Palma richting Utria. Ensenada Utria is een fjord van 300 meter breed, 5 mijl diep met veel rotsen bij de ingang. Als we aankomen duurt het even voordat we het smalle kanaaltje ontdekken waar we met voeldoende diepte naar binnen kunnen. Even spannend maar daarna zeer mooi!  Er land gelijk een grote ara aan dek die overal aan begint te pulken. Doppen van waterflessen worden opengeknipt, de stopknop van de motor gestript, maar hij is wel lief, komt gelijk op je hoofd of schouder zitten, is dus kaderlid van het Nationaal Park. Ook hier weer iedereen erg aardig en vriendelijk. En ook weer soldaten die als we met onze eigen boot op een eiland gaan snorkelen, een hele groep meesturen om ons te beschermen! We maken een voettocht met de kok/gids Antonio en een stagiere die goed engels spreekt. Als we in de nacht buiten zitten horen we oerwoudgeluiden, het water is als olie en er komen vissen voorbij met hoofdlampen! In het najaar schijnen hier ook walvissen naar binnen te zwemmen.

Isla Gorgona

Isla Gorgona is een Nationaal park ter grootte van Vlieland. Als we aankomen kan ik op de plotter niet zien of we aan de noord of zuidkant moeten ankeren, we kiezen de zuidzijde en dit is een goede gok. Militairen zwaaien ons al toe als de spijker erin gaat. Over de VHF worden we zowaar in het Engels welkom geheten!

Jaarlijks komen hier 2 tot 4 zeiljachten en dit jaar zijn wij de eerste. Vriendelijk worden we verzocht aan land te komen met medebrenging van pecunia of creditcard, want het verblijf op dit eiland is volpension en de keus is aan ons of we in een hotelkamer of op de boot willen slapen. We kiezen voor het laatste, boeken ook nog een fikse wandeling en nemen het ervan in het restaurantje met prachtig uitzicht op de Pacific. White Face Monkeys dartelen over het terras, wij noemen ze gringo apen, vanwege het witte gezicht. We boeken en betalen voor 3 nachten met de visacard. Als we in de middag terug aan boord zijn, komt de manager in een bootje naar ons toe met de boodschap dat mijn visacard geblokkeerd is, hebben we nog een andere card? Natuurlijk vist Tyne het plastic geld uit haar handtasje en gaat met de manager naar de kant om het nogmaals te proberen. Op de kaart ziet hij Tynes meisjes(oma)naam staan nl Stapel. Dat is toervallig zegt hij mijn baas van de sektie Nationale Parken heet ook Stapel, voornaam Kees. Tynes harde schijf begint te werken en om een lang verhaal kort te houden, het is een zoon van een geemigreerd familielid. Vanaf dit moment worden we helemaal in de watten gelegd. Toch gaat het even fout. We gaan door het oerwoud wandelen met een niet engels sprekende vrouwelijke gids, met hele mooie oren, en komen op de afgesproken tijd op een bloedheet strandje waar we opgehaald zouden moeten worden om terug te varen naar het hotel. We zitten echter 2 1/2 uur onder een palmboom eer de boot arriveert. We hebben heel veel trek gekregen en omdat Tyne Stapel heet, krijgen we alsnog een voortreffelijke lunch. De wandeling was trouwens erg leuk. Op het strand zien we enorme boomstammen liggen die naar het uitziet, ook lang in de zee hebben gelegen, later zullen we ervaren dat dit ook zo is!

Tumaco.

We raken aardig ingeburgerd in Tumaco en Isla del Morrro, en bevriend met de commandant van de basis Andres M.Zambrano Garcia. We zwemmen in een hotel, gaan in de avond met hem uit eten, gebruiken zijn kantoor en hebben ook samen een intervieuw voor de Colombiaanse radio. Het is net of we de man al jaren kennen, heel vertrouwd. Op een avond loopt het marine onderzoekschip de ARC Gorgona binnen om een zoekactie te beginnen naar 1 van de 4 vissersboten waar op volle zee door piraten de buitenboordmotoren van gestolen zijn, het betreft meestal 75 tot 100 pk motoren. De vissers kwamen uit Equador en dreven voor de kust van Colombia. 3 van de 4 boten waren al gevonden en werden op de ARC Gorgona geladen en samen met de vissers teruggebracht naar de marine van  Equador, daarna zou het schip verder zoeken. De ARC Gorgona zelf was een prachtig onderhouden zweeds schip, wat al 55 jaar in Colombia rondvaart, kreeg van de trotse gezagvoerder een uitvoerige rondleiding over het schip. Overigens weten we niet hoe het met de zoekactie is afgelopen, we waren natuurlijk toch een beetje ongerust dat zulke dingen voor deze kusten gebeuren, gelukkig om jullie gerust te stellen is ons tot Panama niets overkomen!

17 januari vertrekken we naar een eiland voor de kust van Colombia, Isla Gorgona 80 mijl westelijk van Tumaco.

Eigenlijk wil ik een nacht in een delta van een rivier ankeren maar dit wordt door Andres ontraden want daar opereren de drugssmokkelaars, hij wil dus dat we in de nacht vertrekken en bij daglicht deze delta passeren, zo doen we het dus ook, we worden op de landradar gevolgd.